CNR-logo

de website ] de hobby ] de club ] de leden ] de teksten ] de weblinks ]

 

CNR-historie 1

 

Start
Terug
historie 2
historie 3

 

 

 
deel 1: het ontstaan van de club
deel 2: van start
vervolg...

 

 

 

 

deel 1: het ontstaan van de club

 

plaatje

Rond 1980 brengt de Nederlandsche Vereniging tot Bescherming van Vogels een serie van zes cassettebandjes op de markt: Nederlandse Vogels; deze serie met opnamen van vogelgeluiden wordt in korte tijd heel populair, met name onder vogelaars.
Rechts een track op bandje 3A: een groot aantal geluiden van de grote bonte specht, vastgelegd door Jan Ivangh, één van de eerste CNR-leden, inmiddels overleden.

plaatje


Wim Rougoor is zoŽn vogel-enthousiast. Al een aantal jaren neemt hij in de natuur geluiden op. Veel recordings van Wim staan op de clubsounds-pagina. Rechts een mooie opname van een sprinkhaanzanger. De serie van Vogelbescherming gebruikt hij vooral om vogels op naam te brengen en hun zang te leren kennen.
Bij de bandjes van deze serie zitten beschrijvingen van de opnamen, met de namen van degenen die de geluiden hebben vastgelegd; en dan komt Wim op een gegeven moment op een idee: hij gaat op zoek naar adressen en telefoonnummers van deze mensen, belt ze op en vraagt hen wat ze ervan vinden om een club op te richten van mensen die het leuk vinden om zelf natuurgeluiden op te nemen.

Zo verzamelt Wim een aantal mensen om zich heen die zoŽn club wel zien zitten. Maar . . . het zijn vrijwel allemaal vogelaars! Om ook potentiële leden op ander natuurgebied te bereiken, besluit Wim tot een tweede ronde: hij plaatst artikelen in diverse tijdschriften, en wel een hele reeks!

plaatje


En dan gebeurt er iets wat de loop van de gebeurtenissen een belangrijke wending geeft: na lang aandringen besluit de redactie van het blad Natuurbehoud eindelijk een artikel van Wim te plaatsen. Als het blad uitkomt duurt het niet lang voordat Wim gebeld wordt door een zekere Bert Kelderman. Zeker geen vogelaar: het is een echte herten-man! Rechts een prachtige opname, weliswaar niet van Bert, maar van Kees Kerkhoff. Bert blijkt heel dicht in de buurt van Wim te wonen! Samen besluiten ze om daadwerkelijk zoŽn club te gaan oprichten.

 

 

deel 2: van start

 

plaatje

 

12 februari 1987 - het duo Wim&Bert verstuurt zoŽn 75 uitnodigingen naar mogelijk geïnteresseerde natuurgeluiden-opnemers.
benieuwd naar de tekst? klik op het plaatje voor een grote versie (dit kan bij alle plaatjes)

 

Het aantal reacties (zo rond de dertig) valt bepaald niet tegen.
En daarmee komt dan de vraag: waar gaan we het doen?
Het verlossende idee komt van Bertus: die heeft dankzij de edelherten-hobby contacten met de eigenaren van een Jachthut, midden in de prachtige Veluwse bossen. Oorspronkelijk kwamen de jagers speciaal voor de wilde zwijnen-jacht daar in het seizoen bij elkaar, en vandaaruit trokken ze dan de bossen in. De vader van degene die daar nu boert was de eigenaar, dhr J. Wallet, overleden in 1988..

 

 

Het blijkt een gouden greep: ook nu nog maakt de club gebruik van deze jachthut. Inmiddels heeft de eigenaar wel een aantal verbeteringen aangebracht. Met name het inpandige toilet is voor veel leden een grote vooruitgang!

 

 

En zo komt dan een uitnodigingsbrief tot stand voor de eerste bijeenkomst, verstuurd op 11 maart 1987, aan in totaal 40 mensen.
→ klik op het plaatje voor een leesbare versie van de uitnodigingsbrief

 

 

Op 28 maart 1987 is het dan zover: de eerste bijeenkomst van wat later de Club voor Natuurgeluiden Registratie zou gaan heten. Enkele citaten uit het verslag geven een aardig beeld van die dag:

  Op 28 maart '87 zijn een 16-tal geluidsjagers in het Gelderse Putten bijeengekomen. Eén van de doelen van deze ontmoeting was om de mogelijkheden te inventariseren voor oprichting van een klub van natuurgeluidenjagers. Van een officiële oprichting is echter geen sprake geweest, daar het overgrote deel van de aanwezigen -in elk geval voorlopig- de voorkeur gaf aan een meer informele sfeer. Ook de beide initiatiefnemers stond dit meer voor ogen, maar een nadeel van deze keuze is dat het zinvol bestaan van zo'n klub meer afhankelijk is van initiatieven en daden van iedere deelnemer. Wij roepen daarom nogmaals nadrukkelijk iedereen op om mee te werken aan verdere invulling en het inhoud geven van de klub.

Toch kunnen we wel van het ontstaan -en nu van het bestaan- van zo'n klub spreken, daar bijvoorbeeld besloten is om minimaal twee keer per jaar eenzelfde ontmoeting te organiseren.

De eerst-volgende is, in principe, op 10 oktober 1987 gepland in hetzelfde lokaal. Het programma van die dag is nog niet ingevuld.





        plaatje
  Tijdens het wederzijds voorstellen kwam duidelijk naar voren dat -naast de grote overeenkomst: het opnemen van natuurgeluiden- er nog veel variaties mogelijk zijn. Naast veel vogelaars, ook geluidsjagers die zich bezig houden met amfibiën; met de grote zoogdieren zoals herten of zwijnen of met het ultra-sonore gebied van b.v. vleermuizen. Ook binnen de "vogelaars" veel variatie zoals speciale zangstudies of groepen vogels (meestal de roofvogels). In de meeste gevallen waren er wel twee gelijk- gestemde specialisten. Nog meer overeenkomst was er op het gebied van de techniek. Daar verscheidenen hun parabolen, mikrofoons en recorders hadden meegenomen, kon ook hieraan aandacht gegeven worden. Uiteraard zal op een volgende bijeenkomst hiervoor meer ruimte gemaakt kunnen worden.   plaatje     plaatje
  plaatje     plaatje
  In afwachting van de verdere ontwikkeling van de klub -door bijvoorbeeld meer deelnemers of grotere bekendheid- is over een aantal zaken nog geen definitief besluit genomen. Dit betreft dan:
- of wij ons zullen profileren als een groep met ook ethische normen (vergelijkbaar met het NatuurFotografenGilde contra verstoringen / vernielingen)
- of wij als onderdeel, sectie, of wat dan ook, van de Nederlandse Vereniging voor Geluid- en beeldregistratie zullen gaan funktioneren
- en welke naam we zullen gaan voeren.
        plaatje
  Het bleek nodig om te benadrukken dat deze klub geen enkele binding met "de jacht" heeft, mede gezien het feit dat wij in een jachtlokaal te gast waren.           plaatje
  Over de keuze van de lokatie was het merendeel erg tevreden, ondanks de wat minder hygiënische toilet-gelegenheid. Vooral het feit dat we midden-in de natuur zaten was toch een extra stimulans.     plaatje     plaatje
 
Wat herinnert de aanstichter van dit alles, Wim Rougoor, zich later nog van dit gebeuren? In een interview eind 2012 zegt hij daarover:

"Van de eerste bijeenkomst weet ik concreet nauwelijks meer iets, alleen dat het hartstikke leuk was! Het hutje zag er toen iets anders uit. Het was echt een blokhut, met spinrag in de hoeken en zo. Er hingen wel wat schilderijtjes aan de muren, maar het was een allegaartje van bankstellen - als je zou denken: het is een kringloopwinkel, had je het ook geloofd! Maar dat gaf niet: je kon zitten, de kachel was er al, die stond in het midden, het was een ouderwetse oliekachel."

De foto hieronder geeft enigszins een indruk van het interieur van de blokhut.


  plaatje

vervolg . . .



   

in het geluidsfragment hierboven kun je het Wim zelf horen vertellen, begeleid door zijn parkieten!

 

 

 

 

 

 

 

 

Page Update: 15-09-2016 «·» © CNR/FW